15.03.2026 do newsa Manchester United - Aston Villa. Zapowiedź 30. kolejki Premier League
Pokaż
Oglądam teraz piłkę nożną przede wszystkim z miłości do Manchesteru United oraz z sympatii do FC Barcelony i AC Milanu. Te kluby zawsze dawały mi radość z oglądania futbolu i przypominały, dlaczego w ogóle można zakochać się w tej grze. Niestety w tym sezonie coraz częściej mam wrażenie, że jeśli Arsenal wygra ligę, to będzie dla mnie prawdziwa katastrofa.
Momentami czuję się tak, jakby cała przyjemność z oglądania piłki została mi wyrwana. To dziwne uczucie, trochę jakby z człowieka uchodziła dusza. Najbliższe porównanie jakie przychodzi mi do głowy to pocałunek dementora. Niby dalej oglądasz mecze, dalej śledzisz wyniki, ale gdzieś znika ta radość i lekkość, która zawsze była częścią kibicowania.
Najgorsza wizja pojawia się jednak wtedy, gdy pomyślę co by było, gdyby Arsenal poszedł jeszcze dalej i wygrał poczwórną koronę. Wtedy przez następne lata, a może nawet dekady, wszyscy musielibyśmy słuchać opowieści o tym, że była to najlepsza drużyna w historii futbolu. Tego typu narracje żyją potem własnym życiem i wracają w każdej dyskusji o piłce nożnej.
Mimo wszystko wciąż mam nadzieję, że w Lidze Mistrzów ktoś ich zatrzyma. Tam mecze są często prowadzone trochę inaczej, sędziowie nie pozwalają aż na tak ostrą walkę przy stałych fragmentach gry i czasami jedna drużyna potrafi brutalnie zweryfikować drugą. Dlatego liczę, że właśnie tam znajdzie się ktoś, kto powie temu wszystkiemu stop i być może wpłynie to również psychologicznie na rezultaty w Lidze.
05.03.2026 do newsa Newcastle United - Manchester United 2:1. Imponująca seria dobiegła końca...
Pokaż
Jako kibic Manchester United patrzę na obecną sytuację trochę z perspektywy emocji, ale też rozsądku. Mam 27 lat, oglądam piłkę praktycznie od dziecka i staram się analizować to, co dzieje się na boisku, a nie tylko patrzeć na wyniki. Dlatego uważam, że w obecnym momencie Michael Carrick jest naprawdę sensownym rozwiązaniem do końca sezonu, ale jednocześnie jeśli myślę o przyszłości klubu i o tym, jaki trener mógłby zbudować coś większego na lata, to moim ogromnym marzeniem jest Julian Nagelsmann.
Carrick ma jedną wielką przewagę w tej chwili. On jest częścią DNA tego klubu. Przez lata grał w Manchesterze United, był ważnym elementem środka pola, wygrał wszystko co było do wygrania i wie dokładnie jak funkcjonuje ten klub od środka. W momentach kryzysowych takie rzeczy mają ogromne znaczenie, bo nie trzeba mu tłumaczyć czym jest presja Old Trafford, jak reagują kibice i jak wygląda atmosfera w szatni, kiedy wyniki nie są takie jak powinny.
W obecnej sytuacji najważniejsze jest uspokojenie drużyny. Czasami w trakcie sezonu nie da się wprowadzić wielkiej taktycznej filozofii, bo po prostu nie ma na to czasu. Treningów jest mało, mecze są co kilka dni, a zawodnicy muszą raczej skupić się na prostych zasadach niż na bardzo skomplikowanych schematach. Carrick wydaje się to rozumieć. Jego podejście jest raczej pragmatyczne i skupione na stabilizacji.
Manchester United pod jego prowadzeniem gra trochę bardziej reaktywnie. Zespół jest ustawiony niżej, linie są bliżej siebie i drużyna jest przygotowana na szybkie przejście z obrony do ataku. Kiedy United odzyskuje piłkę, często pierwszym pomysłem jest szybkie przeniesienie gry do przodu jednym lub dwoma podaniami. Skrzydłowi ruszają w wolne przestrzenie, pomocnicy starają się przyspieszyć akcję, a całość opiera się na dynamice i szybkości.
To jest klasyczny model gry z kontrataku. I trzeba przyznać, że przy odpowiednich zawodnikach to może działać bardzo dobrze. W Premier League wiele drużyn ma ogromne problemy z zespołami, które dobrze kontrują, bo wystarczy jeden błąd w ustawieniu i nagle pojawia się ogromna przestrzeń za linią obrony. Carrick ustawia drużynę w taki sposób, żeby właśnie z takich momentów korzystać.
Jednak kiedy myślę o Manchesterze United w dłuższej perspektywie, mam wrażenie, że taka filozofia nie może być podstawą na lata. Ten klub zawsze kojarzył mi się z odważną, ofensywną piłką. Z drużyną, która narzuca tempo meczu i zmusza przeciwnika do bronienia się przez większość spotkania. Kontrataki są świetnym narzędziem, ale nie mogą być jedyną tożsamością zespołu, który chce walczyć o mistrzostwo Anglii i o triumf w Europie.
Dlatego właśnie tak bardzo fascynuje mnie Julian Nagelsmann. To jest trener, który moim zdaniem reprezentuje przyszłość futbolu. Jest młody, niesamowicie analityczny i przede wszystkim ma bardzo wyraźną wizję gry. Jego drużyny są intensywne, bardzo dobrze zorganizowane i jednocześnie niezwykle elastyczne taktycznie.
Kiedy prowadził Bayern Monachium w Bundesliga, bardzo często stosował system z trójką obrońców i bardzo ofensywnie ustawionymi wahadłowymi. Dzięki temu zespół miał ogromną szerokość w ataku, a jednocześnie w środku pola pojawiało się dużo opcji do rozegrania. Zawodnicy ciągle rotowali pozycjami i bardzo często tworzyli przewagi liczebne w różnych strefach boiska.
Jednym z zawodników, który w jego systemie wyróżniał się szczególnie, był Joshua Kimmich. W systemie Nagelsmanna Kimmich był absolutnym mózgiem drużyny. To przez niego przechodziła większość akcji. Często cofał się między środkowych obrońców, żeby pomóc w budowaniu gry od tyłu, a chwilę później był już wyżej w środku pola, rozdzielając piłki na skrzydła albo zagrywając pionowe podania między liniami.
Bardzo dobrze pamiętam jeden z meczów Bayern Monachium przeciwko Borussia Dortmund. W tym spotkaniu było doskonale widać filozofię Nagelsmanna. Bayern bardzo agresywnie pressował już na połowie przeciwnika. Napastnicy zamykali linie podań do środka, pomocnicy wychodzili wysoko, a obrońcy ustawiali się niemal na linii środkowej boiska. Dortmund miał ogromne problemy z wyjściem z własnej połowy, bo praktycznie każda próba rozegrania kończyła się presją kilku zawodników Bayernu.
Kiedy Bayern odzyskiwał piłkę, akcje momentalnie przyspieszały. Piłka była grana pionowo, często jednym lub dwoma podaniami. W takich momentach świetnie wyglądał też Thomas Müller, który w systemie Nagelsmanna miał ogromną swobodę poruszania się między liniami. Müller doskonale czytał przestrzeń i często pojawiał się dokładnie tam, gdzie obrona przeciwnika zostawiała wolne miejsce.
Oglądałem też mecze reprezentacji prowadzonej przez Julian Nagelsmann. Jednym ze spotkań, które zapamiętałem, był mecz Niemiec przeciwko Słowacji. W tym meczu bardzo dobrze było widać jego podejście do kontroli gry. Niemcy budowali akcje spokojnie od tyłu, często angażując nawet bramkarza w rozegranie.
