To w końcu słaby początek czy nie?

Manchester City – drużyna, która według wielu „dziennikarzy” i kibiców-pesymistów została już w październiku/listopadzie mistrzem Anglii, ma zaledwie dwa punkty przewagi nad Manchesterem United. Wszyscy regularnie śledzący Premier League zapominali o podstawowych rzeczach – o terminarzu, o formie, o doświadczeniach z przeszłości. Nikt nie sprawdził jakich rywali w pierwszych dwunastu spotkaniach (w których stracił tylko dwa punkty) miał Manchester City. Nikt nie pamiętał, że Manchester United bardzo skrupulatnie zdobywa punkty w okresie świąteczno-noworocznym. Nikt nie pamiętał, że nie wolno ekipy Sir Aleksa Fergusona spisywać na straty tylko dlatego, że ktoś ma więcej punktów – zapomniano też, że mistrzowską formę Manchester United łapie zwykle na wiosnę, czyli najważniejszy okres sezonu.

Dziwiłem się kiedy z Manchesteru City robiono już pewnego mistrza Anglii, choć dopiero co minęliśmy jedną trzecią sezonu. Teraz, na cztery spotkania przed półmetkiem, Manchester City może podchodzić do meczu z Arsenalem pod presją, jako wicelider (jeśli Manchester United pokona dzień wcześniej Queens Park Rangers). Muszę przyznać, że The Citizens są dużo groźniejsi niż przypuszczałem – na pewno nie będę już mówił, że na koniec sezonu i tak nie będą się liczyć w walce o tytuł, bo wszystko, na dzień dzisiejszy, wskazuje na to (z całym szacunkiem dla Chelsea), że to ekipy z Manchesteru rozstrzygną między sobą kwestię mistrzostwa Anglii, pod koniec kwietnia na Etihad Stadium.

Wiecie, że Manchester United w tym sezonie zdobył dwa punkty mniej niż z tych samych spotkań w poprzednim? A Manchester City zgarnął siedem punktów więcej? Nie przeszkadza to Czerwonym Diabłom być tylko dwa punkty za The Citizens. Wiecie, że Manchester United w tym sezonie zanotował swój drugi najlepszy start rozgrywek w ostatnim dziesięcioleciu?

I teraz tylko szkoda tych dwóch sędziowskich błędów: brak karnego po faulu na Hernándezie w meczu ze Stoke City i podyktowanie tego nieszczęsnego karnego dla Newcastle. Jestem przekonany, że gdyby nie one, Manchester United byłby teraz liderem Premier League.

Mam dosyć słuchania osób, które na piłce nożnej się nie znają – a w Polsce prawie wszyscy dziennikarze sportowi są dziennikarzami przeciętnymi. Nie proszę ich o wiele, chciałbym tylko, żeby szukali informacji z dala od kiepskich serwisów, dla których czymś ważnym jest „pocałunek” Łukasza Fabiańskiego i Andy’ego Carrolla w jednej z gier komputerowych; żeby szukali informacji sami, a dyskusje o meczu były dyskusjami o meczu, a nie o ciekawostkach dotyczących piłkarzy, przeczytanych na plotkarskich serwisach. Tacy ludzie spisywali Manchester United na starty, bo tabela w telegazecie na „236” mówiła, że City ma 5-punktową przewagę, nie pamiętali oni jednak, że jest to jeden z lepszych początków sezonu w historii klubu z Old Trafford.

Najgorsze jest to, że wiele osób słucha ich i uważa, że mają rację, bo są dziennikarzami, "znać się muszą". I piszą oni później w internecie bzdury, że jesteśmy strasznie słabi. A nie jesteśmy.